 |
|
 |
سلام همه چیزم
امروز بارون میاد اینجا، از دیروز بارون میاد
... ولی هوای من چندروزیه که ابریه بارونی...
این هوای نوستالژیک قبل از عید باز هم به دامم انداخت...
ای کاش می تونستم یک ساعت از افکارم دور بشم، حتی برای یک لحظه توقف کنم و به ماوراء شب ، ماوراء روز ، ماوراء مکان و ابدیت چشم بدوزم...
هفته های من چه زود می گذره.. ساعت ها و لحظه هام از هم سبقت میگیرن انگار ...
گاهی دلت سکوت میخواد...گاهی لبخند، گاهی تو هستی تنها و کوله ای بر دوش و باری به دوش....دلم یک دل سیر سادگی میخواد بی تکلف بی تعلق ... در این هوای سرد فقط یک فنجان عشق دلم میخواد ...سه نفره، یکجا، باهم ... و کلبه ای بالای کوه.. رویای کودکیم ، جوانیم ....دلم میخواد ،دلم میخواد .. آرزوکه عیب نیست بر جوانان ... چقدراز این سه نقطه ها(...) دارم اینروزها..چقدر شادم از "سه شنبه های خوب" و چقدر بیزارم از "جمعه های بد" !دلم زندگی میخواد یک زندگی عادی فقط همین ! و وقتی فراهم شد سر مستی ام همه رو شاد کنه...
خدا پیوسته حافظ و نگهدارت باد
.....................................................................
بعدا نوشتم:
جمعه ست ...بابایی امروز رفت خدا به همراش، و تنهام گذاشت در این بغض های هر لحظه ام ،در این دلتنگیهای مدام و در این آشفتگیهای دقایقم...
سرفصل : خاطرات شش ماهگی
سلام سیمای پروردگار من
پسرم این احساس الانم را نه امروز بلکه شاید هیچ وقت دیگری نتوانم آنطور که هست برایت بازگو کنم. لحظاتی شیرین آمیخته با حسی غریب ؛ از آن لحظه هایی که هر قدر هم نغمۀ غم انگیز داشته باشی،نمی توانی بی خیالش شوی... خوابم نمیبرد . 3 ساعتی می شود که شوکه ام از همان لحظه که دردی ناشناخته وجودنازنینت را فرا می گیرد و گریه های بی امانت ، دلم را به درد می اورد . یک ساعتی می شود که آرام گرفته ای در مامن همیشگیت و من شاید اولین بار است که وقت شیردادن به چهره معصومت نگاه نمی کنم. نگاهم پیش توست فکرم اما می رود به افقهای دور دست به "جم" میان هوای تفتیده جنوب قل قل می خورد به خواندن ناقص کامنتی از دوستی عزیز که ذهنم را درگیر که نه قفل کرده است ...
آواز دوست داشتنیمان در فضا پخش است "هوای گریه " دارم غرق می شوم در خود ، فرو می روم.هیچ می شوم،چون پر کاهی.تخته پاره ای می شوم بر موج. رها...رها...رها...
بعد از قریب 15 ماه( 15 ماه همراهی با تو که دلم به مویی بند است) فرصتی گیر آورده ام که دقایقی را به خودم فکر کنم. نوشتن را فراموش کرده ام و انگشتانم حروف را و ذهنم کلمه را ... و باز بادبادکهایم رها می شود برای خودش...
می برد به اولین روز ورودم به این وبلاگستان،بی آنکه دوستی داشته باشم. به ترسی که در اعماق درونم ریشه کرده بود درست مثل کودکی که نیمۀ سال تحصیلی وارد مدرسه می شود.همه با هم دوستند و او غریبه.اگر کسی جواب سلامم را نداد چه؟اگر کسی لبخندم را پاسخ نداد؟اگر کسی پهلوی خودش برایم جا باز نکرد؟....چشمهایم را بستم و پریدم توی شهرِفرنگ...
همان روزهای اول، یکی که دلش مثل آینه بود ، به من سلام کرد و برایم در پست تولد چنین نوشت" خیلی بامزه مینویسین.من که همه وبتون رو خوندم. " و خدا می داند که از همان لحظه امواج گیرایش به من رسید...
حسی ناشناخته هر روز مرا به سمت او می کشاند تا خواننده همیشگی نوشته های نابش باشم تا آنجا که با حالتی اعتیاد آور در عرض یک روز همه مطالب وبش را خواندم آن موقع ها خواننده خاموشش بودم نمی دانم چرا .تا اینجای داستان اورا مادری عاشق تصور کردم بسیار پر انرژی و مقتدر و شوخ طبعی دلچسبی که در لا به لای نوشته هایش موج میزد تصویر ذهنم را به موجودی شاد و خونگرم نزدیکتر می کرد . و قلم مویم اینبارنقشی زد محو از بانویی بلندقامت و( از انجا که خودرا همشهریم معرفی کرده بود) سبزه رو با چشمانی درشت شبیه دخترکان اصیل پارسی همان چشمهای مهربانی که حرفها داشت برای گفتن و لبخندی که همیشه به لب داشت...
همین چند وقت پیش بود که در پاسخ کامنت پر مهرش برایش نوشتم همین روزها می آیم و در وبت تصویر ذهنیم از تو و شخصیتت را می نویسم. فقط گفته بودم کاش زمان اجازه میداد و برایش می نوشتم تا سندی باشد بر حرفهای الانم... همان کامنتی که برایم نوشت" من چند وقته دارم به اتمام مرخصی شما فکر میکنم.حتی امروز صبح که مدرسه میرفتم تو فکر علی بودم ولی نمیخواستم با عنوان کردن و یادآوریش اذیتتون کنم."
برایم خوشاینداست که دلی کمی آنطرف تر پشت همین صفحه شیشه ای امواجم را می گیرد و برای من و پسرم می تپد و ذهن آزادش درگیر منی می شود که گاهی حجم " منیت م" آنقدر بزرگ می شود که دیگری را نمی بینم و من دانستم که تا اینجای راه را درست آمده ام...
و باور کن که از آنروز ردپایش را در خانه مان حس می کردم. کسی که انگار می خواهد به آدم اطمینان بدهد که هر لحظه هوایت را دارد و رشته ایست میان آسمان و زمین...
و بیشتر از قبل شیفته اش می شوم وقتی برایم می نویسد:" اول سعی میکنم به وبهایی که بهمون لطف داشتن سر بزنم و نظر بذارم بعد نظرشون رو تایید کنم.تا اگه یه دفعه کاری پیش اومد شرمنده نشم که بهشون عرض ادب نکردم" و اینها همه درس زندگیست برای من این من خودخواه!!!
و باز هم خدایی که اینبار خودش را در ذهن دوست بسیار عزیزم، فاطمه ،(که او راخود داستانی دیگر است...) جاری می کند تا از من نام کوچکم را بپرسد و این بهانه ای شود برای یک پیوندیک جوشش...
و من امشب به واسطه ی همین نام کوچکم، فهمیدم همان دوستی که دلش مثل آینه است ، همان دوستی که قریب 5 ماه است هربار که به اینجا می آیم محال است که به او سر نزنم ، همان دوستی که حضور همیشگیش برایم آرامش است، 2 سال پیش با من در یک مکان زیر یک سقف همکار بوده است . همان هوایی را نفس می کشیده که من.آه که جسممان چه به هم نزدیک و روحمان چه از هم دور ...و همه خاطرات مثل فیلم قدیمی دوربین های انالوگ از پیش چشمانم عبور می کند . باورت می شود ؟ خودم که باورم نمی شود چقدر دنیایمان کوچک است و چقدر خدایمان بزرگ!!!!
و امروز کامنتی که هرچند با گریه های تو ناقص خواندمش و سرعت نت گازوئیلیم به من اجازه دوباره خواندنش را نداد ، مرا می برد به آنروزها ....
به روزهایی که چشم هایم حرفی برای گفتن نداشتند،دریغ از سلامی برای رهگذران و حتی دست نوازشی بر سر کودکی ، با همه حس مادرانگی که در خود سراغ داشتم.روزهایی که دریچۀ چشمانم سردی روحم را به نمایش می گذارند و ناتوانم از پنهان کردنشان.برای روزهایی که با تمام زیباییِ بهاری اش باز سردم است ...
آنروزها که اینقدر در پیله تنهاییم فرو رفته ام و دایره دوستیم تنگ . آنروزها که او بی آنکه مرا بشناسد در غم بچه دار نشدن من خود را شریک می کند ودلش برای دلم غصه می خورد بی آنکه من در شادی بچه دار شدنش با او شریک باشم بی آنکه همدلش باشم....حتی همزبانش هم نبودم آنروزها ....
و حالا چقدر باورم می شود این حرف "ویسلا شیمبوریسکا" را :
"هَر دو گمان دارَند که حسّی آنی
آنان را به یکدیگر پیوند دادهاست !
این گمان زیباست ،
اما تردید زیباتَر است !
گمان دارَند هَرگز چیزی میانِشان نبوده است ،
چرا که یکدیگر را نمیشناختهاَند !
اما باید دید ،
عقیدهی خیابانها ،
پلکانها و راه روهایی
که شاید سالها پیش
عبورِ آن دو را از کنارِ یکدیگر دیدهاند
در این باره چیست !
میخواستَم از آنها بپرسم :
آیا به یاد نمیآورید
روبهرو شُدَن در دَری چَرخان ،
یک ببخشید در ازدحامِ خیابان ،
یک اشتباهْ گرفتهاید در گوشیِ تلفن را ؟
اما پاسخشان را میدانَم ،
نه !
چیزی را به یاد نمیآوَرَند !
در شگفت میمانند اگر بدانند که سالها بازیچهی تقدیر بودهاَند !
تقدیری که هنوز بَدَل به سَرنوشتشان نشُده است !
تقدیری که آن دو را به هم نزدیک میکرد ،
دورِشان میکرد ،
سدِّ راهِشان میشُد ،
خندهی شیطَنَتْآمیزَش را فرو میخورد و کنار میرَفت !
نشانههای گُنگی هَم بود :
شاید سه سالِ پیش یا سهشنبهی گُذشته ،
بَرگِ درختی از شانهی یکی بَر شانهی دیگری پرواز کرده باشد !
چیزی که یکی گُم کرده را دیگری پیدا کرده و بَرداشته !
شاید توپی در بوتههای کودکیْ...
دست گیرهی دَرها و زنگهایی که یکی لَمس کرده
و اندکی بَعد دیگری !
چمدانهایی همسایه در انبار !
شاید هَم شبی هَر دو یک خواب دیده باشند ،
خوابی که بیدارشان کرده و ناپدید شُده !
هَر آغاز ادامه ایست
و کتابِ حوادث همیشه از نیمه گُشوده میشَوَد !"
حالا می فهمم معنی آن حس ناشناخته را . درست است ،آغاز دوستی مجازیمان ادامه ایست از دیروز و" هَر آغاز ادامه ایست و کتابِ حوادث همیشه از نیمه گُشوده میشَوَد !"....
تو راست می گویی همه ما اینجا خودمان هستیم ، این منم من بدون سانسور این تویی توی بدون سانسور و دیگر هیچ...
وه!که حتی از قید نامِ خودمان آزادیم.رها...از تمام صورتک هایی که هر روز بر چهره می گذاریم.وقتی می آئیم اینجا توی این شهر فرنگ،درست دمِ درش تمام صورتک هایمان را می آویزیم به گیره ای و ... منِ واقعی ام، توی واقعی ات ،باد می خورد و هوای تازه!
من اینجا هوای خودم را می نوشتم باورت می شود؟ می دانم که می دانی همه ما با لباسهای پلو خوریمان به اینجا می آییم چرا که خوب می دانیم دفتر خاطرات عزیزمان نباید با رنجهای ما ازروزگار خدشه دار شود، او که خود انسانیست که مثل همه انسانها به گفته پروردگار "ولقد خلقنا الإنسان فی كبد: مسلماً ما انسان را در رنج آفریدیم" از بدو تولد در رنج آفریده شده است.
و اما تو دوست عزیزم تویی که نمیشناختمت!!!تویی که تازه پیدایت کرده ام برایم حقیقتی هستی محض. اینجا دیگر حقیقت و مجاز یکیست حداقل برای من که یکی بوده است .حالا دیگر سیمای حقیقی تو در خاطرم هست درست مثل همان تصویر مجازیت که در ذهن دارم : " چهره ای مهربان با لبخندی که همیشه به لب داشت وچشم هایی که حرفها داشت برای گفتن اگرچه نه به آن درشتی و نه به آن بلندی قامت ، اماهمانقدر مقتدر و آرام " اعتراف می کنم که هرگز گمان نمی کردم پشت این چهره آرا م و فرهیخته موجی از احساس نهفته است...!!!
چه خوب که هرکدام از ما اینجا خانه ای داریم و برای روح گریزانمان لانه ای حتی اگر مجاز باشد...
حالا دوست من، به جبران سردی هوای دل آنروزهایم، از امروز شریک آوازهای روزگارت هستم چه شاد و چه زبانم لال چه غم ...
دوست من!حضورت همواره گرمم می کرد گرمم می کند در این مدت،که پا به پایم می آمدی و...چه خوب که خانۀ شیشه ایم سبب آشنایی ام شد با تو...
وبه شما همه دوستان مجازی اما حقیقی ام می گویم : دلم را اینجا گرو می گذارم و پنجره های خانه ام را می گشایم رو به دلهایتان ...
و تو "همایون" عزیز خط به خطِ تصنیف ات را می زی ام این اینروزها ...
" چو تخته پاره بر موج... رها ... رها... رها...من!!!"
.....................................................................
...و خداوند نگهبان همیشگیتان باد
چهارشنبه 19/ بهمن/1390
ساعت 4 بامداد
سرفصل : خاطرات شش ماهگی
سلام من به غنچه ای که صبحدم ، به خنده باز می شود . . . .
پسرکاکل زری من به همین سختی و همین خوشمزه گی به امید خدا 5 ماهه شد. یک ماهه دیگه هم گذشت تا باز هم شكرگزار خدايی باشم برای عمری كه به هردومون داد تا این لحظه های قشنگ و بیادموندنی رو اینجا ثبت کنم.خدایا شکرت ...
اومدم که بگم خستگی عظیم این راه رو با شوق شمارش روزهای طلایی عمر تو از تن بدر می کنم.
اومدم بگم پسرک 5 ماهه من،
"مادری دارد بهتر از برگ درخت و خدایی که در این نزدیکیست" و هر دو عاشقانه دوستش دارن...
ماهگیت مبارک قندک عسلم
سرفصل : خاطرات شش ماهگی
سلام ملوسک من
تازگیا به "گارد فیلد" ضحی علاقه مند شدی . این عروسک یه گربه ی شرور ویبره موزیکاله . از اونجا که از اسباب بازیهای متحرک می ترسی تصمیم گرفتیم مرحله به مرحله با عروسک آشنات کنم که نترسی. عروسک رو که نزدیکت آوردم غریبی که نفرمودین هیچ، کم مونده بود به عروسک پیشنهاد ازدواج بدی!
اول خوووب سرتا پا براندازش کردی، بعد شیهه کوتاهی از سر ذوق کشیدی و کف دستهات رو بهم زدی.
مدام با اشتیاق و خنده برمی گشتی و منو نگاه می کردی که آیا توهم ذوق می کنی؟ دستها و پاهاش رو ناز کردی و علامت دادی که به حالت ایستاده نگهت دارم. سبیلهاش رو می کشیدی و تند تند با زبان کره ای با هاش اختلاط می کردی .بعد هم به طرفه العینی منو به اون فروختی 
و محبت اختصاصیت به منو که همانا تف تفی کردن و مثلا بوسیدن از این سر گوشه تااون سر گوش، نثار عروسک کرد بعد دیدم که کار داره به جای باریک می کشه... عروسک رو به جای امنی فرستادم.
ضحی یه عروسک پسربچه ی بزرگ موزیکال داره که خودش اسمشو گذاشته"دودی" تازگیا تو رو هم از "داوداوشییییی" با "دودی" صدا میکنه . وقتایی که نا آرومی عروسکشو واست میاره تا آرومت کنه.
ضحی رو اندازه تو دوست دارم بی اینکه بخوام ذره ای اغراق کنم. ضحایی که مهربونی برجسته ترین صفت اونه . که باشعوره، وقتی مامانش از سر کار برمی گرده و بسیار دلتنگه، صبر می کنه تا غبار راه از تنش شسته بشه و اونوقت خودش رو توی آغوش مامانش می اندازه ، بهانه نمی گیره هر چند که می دونم بهش سخت می گذره، کنار درب حمام می ایسته و مدام از خوشحالی می خنده و شادی می کنه تا مامانش دست و روشو بشوره ، ضحایی که قدردانه و اگه هر کار کوچیکی براش انجام بدیم که خوشحالش کنه، مدام ما رومی بوسه و خوشحالیش روبه ما نشون میده . با اینکه فقط 1 سال از تو بزرگتره ،بسیار باهوشه وهمه حرکاتش از سنش پیشتاز. همه دوستش دارن. این معصومیت پرنده وارش رودوست دارم. دلم می خواد پاکی و شفافیت درونش همواره حفظ بشه ،بمونه هر آنچه که هست، که با وجود چنین انسانهایی دنیای ما زیباتر خواهد بود.
ضحی هرچقدر که از کلاه بدش میاد عاشق این روسریه مامان جونه فداش بشم الهییییییییییی خوششششگلم
سرفصل : خاطرات پنج ماهگی
"H.M" نوزده ساله ی عزیزکه با وجودنام بسیار بسیار زیبایت بنا به دلایلی نخواستی که نام عزیزت اینجا برده شود. آمدم که بگویم چقدر خوشحالم از بودنت. تو که دلت مثل آینه است . از همان روزی که برایم کامنت خصوصی گذاشتی وگفتی که دلت از رنج انار بدرد امده و احوالش را از من جویا شدی .از همان روزی که به من سلام کردی و دست دوستی دراز کردی ،دستم را به گرمی فشردی مهرت به دلم نشست و دوستیمان آغازیدن گرفت با اینکه هرگز ندیده بودمت حتی در رویا یی پاک . خوشحالم که در این شهرفرنگ دوستانی دارم چون تو "بهتر از برگ درخت" ویقین دارم که حریر مهر مادریت از من نرمتر و لطیفتر خواهد بود.
چقدر مرا شگفت زده کردی وقتی ایمیل سرشار از محبتت را خواندم و دیدم عشقی را که با همه وجود نثار من و فرزندم کردی . چطور جبران کنم زحمتی را که کشیده ای برای درست کردن این کیک قشنگ و این کارت پستال زیبا به مناسبت تولد 5 ماهگی پسرم قبل از اینکه 5 ماهش تمام شود ،چطور می تونم این لطفت را جبران کنم؟ آرزو می کنم طبق قولی که دادی زودتر به جمع ما بپیوندی و بخوانم خاطرات قشنگ خودت و فرزند عزیزت را...
دوست عزیزم من و پسرم از همینجا از تو صمیمانه تشکرمی کنیم وبهترینها را برایت آرزو می کنم. می دانم که پرستوها را می شناسی ولی خوب می دانی که پرستوها کوچ کرده اند اما من و علی برایت بوسه ای می فرستیم وبه دست باد می سپاریمش امید که پیام رسان خوبی باشد و بر گونه های قشنگت بنشاند...
.....جان دوستت دارم با اینکه هرگز ندیده امت (بانوی من ،پرکردن این نقطه چین با تو)
سرفصل : خاطرات پنج ماهگی